ਗੁਰਲੀਨ ਕੌਰ ਦਰਦ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ
ਗੁਰਲੀਨ ਕੌਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕਿਤਾਬ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਰ ਪੰਨੇ ‘ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੰਨੇ ਅੱਥਰੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਮੱਲੋਵਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸਵੇਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਚਹਿਕ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮਾਂ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਸਧਾਰਨ ਕਿਸਾਨ ਸਨ, ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਸਨ ਤੇ ਇੱਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ ਗੁਰਲੀਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਪੁਤਲੀ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਪਨੇ ਸਨ – ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਬਾਪੂ ਦਾ ਨਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ।
ਉਹ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਨ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਦੀ ਸੀ ਪਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਉਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਉਸ ‘ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਆਇਆ। ਮੰਜਿੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਲੜਕਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਆਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਸੀ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਸੰਦਾਂ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਦਗੀ ਅਤੇ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ‘ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਰਾਹ ਵੇਖਦਾ। ਸ਼ੁਰੂ-ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਸੁਭਾਅ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਗੁਰਲੀਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਪਿਘਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ।
ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਤੇ ਮੰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਮੰਜਿੰਦਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਮਿਲਣ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਹੀ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੰਜਿੰਦਰ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੰਗੇਗਾ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਚੂੜੀ ਦਾ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਨੀਂ ਰੱਖੀਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੀ, ਮੇਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੋਗੀ।” ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਥਰੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਨਸੀਬ ਦਿਨ ਹੈ।
ਪਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਲਿਖਣਾ ਹੋਵੇ।
ਕੁਝ ਹਫਤੇ ਬਾਅਦ, ਮੰਜਿੰਦਰ ਦਾ ਫੋਨ ਆਉਣਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੇਚੈਨੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਮੈਸੇਜ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਜਵਾਬ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ, ਪਰ ਮੰਜਿੰਦਰ ਬਹਾਨੇ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਬਦਲ ਗਏ ਹੋ। ਕੀ ਮੈਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ?” ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ, ਐਵੇਂ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹੋ ਤੁਸੀਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਬੱਸ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।”
ਪਰ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਧੀਏ? ਤੂੰ ਕੁਝ ਉਦਾਸ ਜਿਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।” ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਕਿਹਾ, “ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਾਂ, ਬੱਸ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਬੋਝ ਹੈ।”
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਗੁਰਲੀਨ, ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਸਨ। ਉਹ ਕਾਫੀ ਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਛੁਰਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਹੀਂ, ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ। ਮੰਜਿੰਦਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਸਿਮਰਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ ਗੁਰਲੀਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਸਹੇਲੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਘਰ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਿਆ। ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜਿਆ: “ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲੋ।”
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਮੰਜਿੰਦਰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਹੋ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।”
ਮੰਜਿੰਦਰ ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸਗਾਈ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅਤੇ ਮੈਂ? ਤੁਸੀਂ ਮੇਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ? ਸਾਰੇ ਵਾਅਦੇ? ਸਾਰਾ ਪਿਆਰ? ਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਝੂਠ ਸੀ?”
ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਸਮਝੋ ਗੁਰਲੀਨ, ਅਸੀਂ ਅਲੱਗ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ‘ਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ।” ਮੰਜਿੰਦਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਢਹਿ ਗਈ, ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ।
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਗਈ। ਉਹ ਕਾਲਜ ਜਾਣੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਰਲੀਨ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰੋਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਨਹੀਂ, ਮਾਨਸਿਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਰਲੀਨ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਦੇ ਗਏ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਘਟਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਸਿਮਰਨ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਇੰਨਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਮੰਜਿੰਦਰ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੈਸੇਜ ਦੇਖੇ। ਸਾਰੀ ਸੱਚਾਈ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਧੀਏ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਰਦ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ – ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਧੀਏ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੇਗੀ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਫੋਨ ਵੀ ਬੰਦ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਬਾਪੂ ਜੀ, ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਭੁੱਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।”
ਪਰ ਭੁੱਲਣਾ ਇੰਨਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਮੰਜਿੰਦਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਸੀ – ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਿਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਹ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਚੂੜੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਹ ਚੂੜੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਫਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੈਸੇਜ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਯਾਦਾਂ ਮਿਟਾਉਣੀਆਂ ਇੰਨੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, “ਧੀਏ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਥੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗੀ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰ ਕਰੇਗਾ, ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੇਗਾ।”
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਗੁਰਲੀਨ ਠੀਕ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਕਾਲਜ ਜਾਣ ਲੱਗੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ – ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਮਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਾਵਤ ਸੱਚ ਹੈ। ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਰਦ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਕਿ ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਇੱਕ ਸਬਕ ਸੀ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣੀ, ਆਤਮਨਿਰਭਰ ਬਣੀ।
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ – ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗੀ। ਉਹ ਪੜ੍ਹਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ, ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਲੱਭੇਗੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵੇਗੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਉਹ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਖਾਵੇਗੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਸੀ।
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ਵਧੀਆ ਹੋਏ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਨੌਕਰੀ ਲੱਭੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਉਸ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਧੀਏ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।”
ਦੋ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ। ਗੁਰਲੀਨ ਹੁਣ ਇੱਕ ਸਫਲ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਖਾਲੀਪਨ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਸੇ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੁਰਲੀਨ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੁੜਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਗੁਰਲੀਨ ਵੱਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਗੁਰਲੀਨ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ?”
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਠੰਡੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ… ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚਿਆ। ਮੈਂ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਉਸ ਸਾਰੇ ਕੁਝ ਲਈ ਜੋ ਮੈਂ ਕੀਤਾ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮਾਫੀ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਹੋ। ਬੱਸ ਇਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।”
ਮੰਜਿੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਇੱਕ ਉਦਾਸ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੀ ਬਣਾਇਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ‘ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਸਿੱਖਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ ਕਿੰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਹਾਂ। ਤੋ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।”
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁਰਲੀਨ ਮੁੜ ਗਈ ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੰਜਿੰਦਰ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਚਲੋ।” ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਰ ਮੰਜਿੰਦਰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਇਨਸਾਨ ਆਇਆ – ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ। ਉਹ ਉਸੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਗੁਰਲੀਨ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਇਨਸਾਨ ਸੀ – ਸਧਾਰਨ, ਸਿੱਧਾ, ਅਤੇ ਇੱਮਾਨਦਾਰ। ਉਹ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ੁਰੂ-ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਡਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਹੀਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਸ ਨਾਲ ਉਹੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੁਰਲੀਨ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਸਾਉਂਦਾ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਘਲਣ ਲੱਗਾ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਦਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਥਰੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਡਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੀ।”
ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਾਂਗਾ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚਾਈ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਈਮਾਨਦਾਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮੌਕਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।”
ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।”
ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਦੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਗੁਰਲੀਨ ਤੇ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਵਧਦੀ ਗਈ। ਇਹ ਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਿਆਰ ਪਰਿਪੱਕ ਸੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ। ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਗੁਰਲੀਨ ਘਬਰਾ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨਗੇ?”
ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।”
pradhan mantri awas yojana 2026 pm awas yojana 2026
ਉਹ ਗੁਰਲੀਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਸਾਦੇ ਲੋਕ ਸਨ, ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਧੀਏ, ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਕੁੜੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇਂਗੀ।”
ਗੁਰਲੀਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਥਰੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੰਜਿੰਦਰ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਆਇਆ ਹੈ।”
ਫਿਰ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੰਗਿਆ। ਗੁਰਲੀਨ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ।